Οι περιπλανησεις ενος ξενιτεμενου τσουρεκιου

Nocturnes

2009-12-06T10:54:00.000-08:00

Διάβασα το Nocturnes (Five Stories of Music and Nightfall) του Kazuo Ishiguro, ένα πολύ γλυκό βιβλίο που περιέχει πέντε ιστορίες. Οι ιστορίες όλες έχουν σχέση με τη μουσική. Η πρώτη (Crooner) διαδραματίζεται στη Βενετία και αναφέρεται σε ένα τραγουδιστή που βιώνει την παρακμή στην καριέρα του και ένα νεαρό μουσικό, η δεύτερη (Come rain or come shine) έναν μεσήλικα του οποίου οι γνώσεις στη μουσική είναι το μόνο πράγμα που φαίνεται να εκτιμούν οι φίλοι του σε αυτόν, η τρίτη (Malvern Hills) ένα συνθέτη που παλεύει να ορθοποδήσει και γνωρίζει ένα ζευγάρι με συζυγικά προβλήματα, η τέταρτη ιστορία (Nocturne) ένα μουσικό τζαζ που κάνει πλαστική εγχείρηση για να προωθήσει την καριέρα του, και η πέμπτη (Cellists)έναν ανερχόμενο μουσικό που γνωρίζει μια ασυνήθιστη μέντορα. Όλες οι ιστορίες έχουν μια μελαγχολία, και δείχνουν ήρωες που είναι εύθραυστοι, έχουν κάνει λάθη ή κουβαλούν μια πίκρα μέσα τους. Η μουσική παίζει κυρίαρχο ρόλο σε όλες τις ιστορίες και μοιάζει να πλάθει μια μουσική υπόκρουση, μελαγχολική αλλά και ανάλαφρη, καθώς διαβάζει κανείς αυτές τις ιστορίες.

Nothing to be frightened of

2009-10-26T20:49:00.000-07:00

Διάβασα το Nothing to be frightened of του Julian Barnes. Στο αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο ο συγγραφέας αναφέρεται στο θάνατο, στην εμμονή του με και φοβία του για το θάνατο. Το βιβλίο δεν είναι γραμμένο σαν εξιστόρηση της ζωής του συγγραφέα, αντ'αυτού ο συγγραφέας μιλάει για το θάνατο κάνοντας συχνές αναφορές στα παιδικά του χρόνια, στους γονείς του και το θάνατο τους, στη φθορά του ανθρώπινου σώματος και της φοβίας. Το βιβλίο είναι καλογραμένο, εύστοχο με φλέβες χιούμορ και καυστικότητας αλλά και φωτογραφικό της ανθρώπινης ευάλωτης φύσης. Συχνά καθώς το διάβαζα άρχιζα να κάνω σκέψεις για το θάνατο παρόλο που δεν ήθελα να αρχίσω να σκέφτομαι αυτά που έγραφε ο συγγραφέας. Αυτό όμως είναι και η επιτυχία του βιβλίου, ο συγγραφέας σε παίρνει μαζί του σε ένα ταξίδι που αρχικά πιστεύεις ότι δε θα απολαύσεις και ίσως και σε στιγμές σε τρομάζει ή ενοχλεί, αλλά πιάνεις τον εαυτό σου να ρουφά το βιβλίο, να μη θες να το αφήσεις, να νιώθεις το συγγραφέα να σου μιλάει προσωπικά και να κατανοείς τις ανησυχίες του, τις θέσεις και τις εμμονές του. Είναι τελικά απολαυστικό!

Τι είδε η γυναίκα του Λωτ

2009-10-11T19:53:00.000-07:00

Διάβασα το "Τι είδε η γυναίκα του Λωτ" της Ιωάνας Μπουραζοπούλου. Πρόκειται για ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, σαράντα αιώνες μετά τη βιβλική καταστροφή στα Σόδομα και Γόμορρα, η ίδια γη αναβλύζει ένα βιολετί αλάτι ενώ η γεωγραφία της Ευρώπης αλλάζει ριζικά καθώς μεγάλο μέρος της καλύπτεται από νερό. Μια νέα αποικία δημιουργείται και ελέγχεται από τους εβδομηνταπέντε. Στην αποικία αυτή έξι χαρακτήρες γράφουν επιστολές στους Εβδομηνταπέντε οι οποίοι προσλαμβάνουν έναν ειδικό σε επιστολές να τους βοηθήσει να κατανοήσουν τι συνέβη. Το βιβλίο είναι μια αλληγορία για το φόβο, την ενοχή, την υπακοή, και είναι γεμάτο εκπλήξεις. Είναι βιβλίο καλογραμμένο και έξυπνο. Για να είμαι ειλικρινής, διαβάζοντας το ξεχνούσες ότι είναι Έλληνα συγγραφέα, όχι μόνο γιατί οι πρωταγωνιστές δεν ήταν Έλληνες και η τοποθεσία δεν ήταν ελληνική, αλλά και γιατί η γραφή ήταν μεστή, καθαρή και ουσιαστική-κάτι που δε βρίσκει κανείς συχνά στην ελληνική σύγχρονη λογοτεχνία. Είναι περίεργο πως το βιβλίο αυτό δεν έχει γίνει πιο γνωστό, μου το πρότειναν φίλοι που είχαν ενθουσιαστεί και εγώ το συνιστώ ανεπιφύλακτα-ίσως από στόμα σε στόμα να διαδοθεί παραπάνω. Να τονίσω επίσης ότι γενικά δεν είμαι φίλος των βιβλίων επιστημονικής φαντασίας, αλλά αυτό δεν είναι ακριβώς αυτό και η γραφή του και οι χαρακτήρες του έχουν διαχρονικότητα. Στην αρχή διαβάζοντας την πρώτη επιστολή οι πρώτες σελίδες ζητούσαν από τον αναγνώστη υπομονή να εγκληματιστεί, αλλά μετά από λίγες σελίδες το βιβλίο σε ρουφάει...

Night Train

2008-10-18T22:02:00.000-07:00

Διάβασα το Night Train to Lisbon του Pascal Mercier. Το βιβλίο αυτό έγινε παγκοσμίως μεγάλη εκδοτική επιτυχία (έχοντας πωλήσει πάνω από δύο εκατομύρια αντίτυπα παγκοσμίως).
Ο πρωταγωνιστής είναι ο Raimund Gregorius, καθηγητής Λυκείου στη Ελβετία, που όντας χωρισμένος ζει μόνος και καλλιεργεί το πάθος του για τις γλώσσες. Μια μέρα συναντά μια αινιγματική γυναίκα από την Πορτογαλία που τον οδηγεί σε ένα βιβλίο του Amadeo de Prado , ένα γιατρό που με το έργο του προέβαλε αντίσταση στη δικτατορία του Salazaar. Ο Gregorius ταξιδεύει στην Πορτογαλία στα ίχνη αυτού του γιατρού, ο οποίος πια δε ζει αλλά έχει αφήσει πίσω του ανθρώπους που τον θυμούνται έντονα, η αδελφή του Adriana, που έζησε για να τον προστατεύει, ο παιδικός φίλος Jorge O’Kelly με τον οποίο υπήρχε σχέση εμπιστοσύνης μέχρι που μια γυναίκα μπήκε ανάμεσα τους, ο αντιστασιακός Joao Eca που βασανίστηκε φρικτά τα χρόνια της δικτατορίας και τώρα είναι σε οίκο ευγηρίας. Ο Gregorius μαθαίνει για τη ζωή του de Prado μέσα από αφηγήσεις, γράμματα και σημειώσεις.
Μπορώ να πω ότι παρά τις πολύ καλές κριτικές που το βιβλίο αυτό κέρδισε στην Ευρώπη, δε με μάγεψε, ίσα ίσα που μερικές φορές με κούρασε. Τα γράμματα και οι σημειώσεις του de Prado υποτίθεται ότι περιέχουν τη σοφία και τη διεισδυτικότητα που βοηθούν και τον Gregorius να αναθεωρήσει τη ζωή του, όμως τα κείμενα αυτά μερικές φορές γίνονται επιφανειακά, ίσως κλισέ με αναμενόμενα μηνύματα που να ταιριάζουν στο αντίστοιχο σημείο της πλοκής ή των προσωπικών προβλημάτων του Gregorius. Όλη η ιστορία εξελίσεται μέσα από τις σημειώσεις του γιατρού καθώς και όλων αυτών των προσώπων που διαδραμάτισαν μεγάλο ρόλο στη ζωή του και δείχνουν όλοι, περιέργως, προθυμία να διηγηθούν στο Gregorius σε μεγάλη έκταση ιστορίες και συναισθήματα από το παρελθόν. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο και έχει αρκετό ενδιαφέρον σε πολλά σημεία, αλλά δεν σε κρατά με αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι το τέλος-αντιθέτως κουράζει σε πολλά σημεία με τα προβλέψιμα μηνύματα.

2008-06-01T15:26:00.000-07:00

Είδα το Once, μια ταινία μιούζικαλ του John Careny. Βέβαια δε πρόκειται για το παραδοσιακό μιούζικαλ, αλλά μια ταινία που έχει τη μουσική ως το βασικό της άξονα. Η ταινία με ενθουσίασε, τόσο ανθρώπινη, απλή, ζεστή, γλυκιά. Η μουσική πραγματικά εμπλουτίζει τη ταινία, είναι όχι απλά μελωδική αλλά σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Οι πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί (είναι μουσικοί και τραγουδούν φυσικά οι ίδιοι), ιδίως η Marketa Irglova. Η ταινία σε αφήνει με έντονα συναισθήματα και αναμνήσεις από απλές και όμορφες σκηνές, όπως αυτή που το ζευγάρι περπατάει στους δρόμους του Δουβλίνου καθώς εκείνη σέρνει την ηλεκτρική σκούπα, ή αυτή που τραγουδούν μαζί στο πιάνο μαθαίνοντας το τραγούδι που έγραψε εκείνος (που υποδύεται ο Glen Hansard, τα ονόματα του άντρα και της γυναίκας δεν αναφέρονται στην ταινία).

The Bad Sleep Well

2008-05-23T17:23:00.000-07:00

Είδα το The Bad Sleep Well (Warui yatsu hodo yoku nemuru) του Akira Kurosawa, μια ταινία του 1960 και η πρώτη που ο Κουροσάβα γύρισε με τη δική του ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής.
Στην ταινία ένας νέος παντρεύεται μια κοπέλα για να μπορέσει να εντρυφήσει σε ένα κύκλο διοικητικών στελεχών μιας μεγάλης εταιρείας και να τους εκδικηθεί για το θάνατο του πατέρα του. Τα στελέχη της εταιρείας είναι χωμένοι μέσα στη διαφθορά και τη διαπλοκή και εκείνος τους παρακολουθεί στενά και τους δημιουργεί προβλήματα. Φτάνει πολύ κοντά στο να τους αποκαλύψει αλλά τελικά κάποιοι από αυτούς ανακαλύπτουν την πραγματική του ταυτότητα και με δόλο τον σκοτώνουν. Η ταινία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, με κάποιες σκηνές έντονα φορτισμένες από την οργή του πρωταγωνιστή ο οποίος σε άλλες στιγμές εμφανίζεται σοβαρός αλλά και σχεδόν άψυχος καθώς σφυρίζει και δείχνει αποφασισμένος να συνεχίσει με την αποστολή του ακόμα και όταν κάποιοι από τους θύτες γίνονται θύματα και τον εκλιπαρούν. Δυστυχώς η πλοκή γύρω από τα σκάνδαλα, τις απάτες και τα μυστικά σε εταιρείες και οργανισμούς είναι και διαχρονική και παγκόσμια.

All the Sad Young Literary Men

2008-05-11T19:20:00.000-07:00

Τελίωσα τις προάλλες το All the Sad Young Literary Men του Keith Gessen. Το βιβλίο αυτό αναφέρεται σε τρεις νέους και την αναζήτηση τους, τη μοναξιά και την απελπισία. Νέοι με μόρφωση που αποφοιτούν από πανεπιστήμιο με θεωρητικές σπουδές, με φιλοδοξίες αλλά χωρίς να ξέρουν τι να περιμένουν από τη ζωή, βιώνουν την αγάπη, τη προδοσία, την απώλεια. Οι τρεις αυτές άντρες Σαμ, Κιθ και Μαρκ, ψάχνουν να βρουν την ταυτότητα τους μέσα από τις σπουδές τους και τα σχέδια της καρίερας, αλλά κυρίως μέσα από τις γυναίκες στη ζωή τους. Ο Μαρκ βιώνει το διαζύγιο και ψάχνει να βρει τα ιδανικά του και να επιβιώσει το διδακτορικό του, ο Σαμ ονειρεύεται να γράψει το μεγαλύτερο Εβραϊκό έπος, παρόλο που δεν έχει πάει ποτέ στο Ισραήλ και δε μιλάει εβραϊκά, και ο Κιθ με αναμνήσεις από μια διαλυμένη οικογένεια ψάχνει παρηγοριά στην αγκαλιά μιας γυναίκας.

Το βιβλίο είναι ευχάριστο, καλογραμμένο, αρκετά χιουμοριστικό αλλά σε πολλά σημεία φωτογραφίζει την απόγνωση και την αναζήτηση. Ο συγγραφέας ήρθε σε ένα βιβλιοπωλείο της πόλης και διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο του. Ο Keith Gessen γεννήθηκε στη Ρωσία και μεγάλωσε στη Μασαχουσέτη της Αμερικής. Ήταν αρκετά ευχάριστος και μάλισατ υπέγραψε και το βιβλίο μου (πρώτη φορά που ζητάω αυτόγραφο από συγγραφέα). Απάντησε ερωτήσεις του κοινού που αφορούσαν κυρίως στο βιβλίο αλλά και στο λογοτεχνικό περιοδικό n+1 του οποίου είναι ένας από τους ιδρυτές και αρχισυντάκτες. Σε κάποιο σημείο της ομιλίας του τόνισε ότι οι άνθρωποι για τους οποίους γράφει (μορφωμένοι μεσοαστοί, σχετικά νέοι της σύγχρονης εποχής) είναι μια τάξη την οποία οι λογοτέχνες αποφεύγουν, και εκείνος αποφάσισε να της δώσει φωνή μέσα από το βιβλίο του. Και πιστεύω ότι το βιβλίο όντως φωτογραφίζει την εποχή μας και πως επιδρά στα οράματα και αναζητήσεις μιας σχετικά νέας μορφωμένης γενιάς που ίσως παύει να ελπίζει και αφήνεται στις νευρώσεις της εποχής.

Zero Focus

2008-04-27T13:10:00.000-07:00

Είδα το Zero Focus σε σκηνοθεσία του Yoshitaro Nomura (βασισμένο σε μυθιστόρημα του Seicho Matsumoto).
Ο σύζυγος μιας νιόπαντρης γυναίκας εξαφανίζεται και η γυναίκα αυτή αναζητά τα ίχνη του-η μυστηριώδης αναζήτηση οδηγεί σε αλυσιδωτές αποκαλύψεις. Η ταινία έχει μια μελαγχολική ατμόσφαιρα με μοναδική φωτογραφία. Πολλές σκηνές στη χιονισμένη επαρχία, στα βράχια δίπλα στη θάλασσα, αλλά και στους δρόμους σε τραβάνε αμέσως με τη γοητευτική ατμόσφαιρα τους. Η ταινία είναι του 1961 και πραγματικά ενδιαφέρουσα.

The Wind Up Bird Chronicle

2008-03-23T09:58:00.000-07:00

Μόλις τελίωσα το The Wind-up Bird Chronicle (νομίζω στα ελληνικά έχει μεταφραστεί ως το κουρδιστό πουλί) του Haruki Murakami. Το βιβλίο είναι πολυσέλιδο (607 σελίδες η αγγλική έκδοση του paperback) και μπορώ να πω ότι είχα ανάμικτα συναισθήματα καθώς το διάβαζα. Υπήρχαν στιγμές που με απορροφούσε εντελώς, με συγκινούσε και με έκανε να μη θέλω να σταματήσω την ανάγνωση, και άλλες στιγμές που με έπιανε αγανάκτηση και απορούσα πότε επιτέλους θα το τελίωνα. Το βιβλίο ξεκινά με έναν 30χρονο άντρα ο οποίος φτιάχνει μακαρόνια, πίνει μπύρα και περιμένει τη γυναίκα του να γυρίσει από τη δουλειά. Ο πρωταγωνιστής Toru Okada είναι ένας φιλήσυχος άντρας που δούλευε σε ένα νομικό γραφείο και άφησε τη δουλειά του και τώρα ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού. Φυσικά η ιστορία εξελίσεται απρόβλεπτα, εμπλέκοντας μια χαμένη γάτα, τη γυναίκα του Τόρου, Κουμίκο, που εξαφανίζεται, δύο εκκεντρικές (μυστήριες ίσως) αδελφές, τη Μάλτα και Κρέτα Κάνο, τη 16χρονη γειτόνισα, ταξίδι στο παρελθόν, ιστορίες φρίκης του πολέμου, ένα πηγάδι στο οποίο ο πρωταγωνιστής κατεβαίνει στο πάτο του και η ζωή του αλλάζει. Στο βιβλίο πολλοί ήρωες (η γυναίκα του Τόρου, η Κουμίκο, η Κρέτα Κάνο, ο υπολοχαγός Mamiya) έχουν υποστεί ασελγία ή βασανισμό (και εκεί βλέπουμε το καλό και το κακό, πως άνθρωποι με τραύματα προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους). Το βιβλίο μας ταξιδεύει στην ιστορία της Ιαπωνίας, στις πληγές της, στις γειτονιές της.
Ο Χαρούκι Μουρακάμι, που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Ιαπωνίας, γεννήθηκε στο Κιότο το 1949.
Έχει γράψει, μεταξύ άλλων, και το Νορβηγικό δάσος που είχα διαβάσει και σχολιάσει σε αυτό εδώ το μπλογκ παλαιότερα.

Distant Start

2007-10-23T10:53:00.000-07:00

Μόλις τελίωσα το Distant Star του Roberto Bolano, ενός Χιλιανού συγγραφέα που θεωρείται μια από τις πιο σπουδαίες μορφές της σύγχρονης ισπανόφωνης λογοτεχνίας. Το βιβλίο αυτό δεν είναι από τα πιο γνωστά του (ανυπομονώ να διαβάσω το The Savage Detectives που έχει εισπράξει διθυραμβικές κριτικές). Το Distant star είναι ένα παράξενο και πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα (και πολύ σύντομο). Το βιβλίο είναι η αφήγηση ενός λογοτέχνη για έναν άλλο Χιλιανό ποιητή, δολοφόνο, βασανιστή, τον οποίο γνώρισε σε λογοτεχνικό σεμινάριο πριν πολλά χρόνια και ο οποίος μετά με διαφορετικά ονόματα έφτασε να γράφει ποιήματα στον άερα με το αεροπλάνο του, να προσπαθεί να φέρει την επανάσταση στη Χιλιανή ποίηση, αλλά και να σκοτώνει, να σοκάρει, να κρύβεται, να φυγαδεύεται. Ο αφηγητής στο τέλος βοηθάει έναν ντετέκτιβ να βρει τον μυστήριο Carlos Wieder, τον οποίο ο ντετέκτιβ εκτελεί...
Το βιβλίο αν και πολύ σύντομο σου επιτρέπει να σκεφτείς τους παραλληλισμούς της ιστορίας του με πιο μεγάλα θέματα, η ιστορία του μυστήριου ποιητή-δολοφόνου κάνει αναφορές στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, τις πολιτικές αναταραχές στη Χιλή, στο φαινομενικό ασυμβίβαστο ενός ποιητή φασίστα και δολοφόνου, σε κάνει να αναρωτιέσαι τι ορίζει την ποίηση, ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης μπροστά στις ανθρώπινες θηριωδίες... Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο το οποίο μπορεί να μην θεωρείται το καλύτερο του συγγραφέα, είναι σίγουρα όμως ενδεικτικό της δύναμης της γραφής του.

The Sea is Watching

2007-10-07T20:45:00.000-07:00

Είδα το The Sea is Watching (Uwi wa miteita) σε σκηνοθεσία του Kei Kumai βασισμένο σε σενάριο του Akira Kurosawa. Ο Kurosawa δούλευε αυτό το σενάριο μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η ταινία δείχνει τη ζωή γυναικών σε ένα οίκο ανοχής στην Ιαπωνία του 19ου αιώνα.
Η Oshin είναι μια νέα πόρνη που ερωτεύεται έναν σαμουράι τον Fusanosuke ο οποίος έχει αποδιωχτεί από την οικογένεια του. Ο Fusanosuke της λέει ότι μπορεί να καθαρίσει το σώμα της και να σβήσει το παρελθόν αν σταματήσει να κάνει αυτή τη δουλειά, κάτι που η Oshin εκλαμβάνει ως την υπόσχεση για γάμο, κάτι που την οδηγήσει σε οδυνηρή απογοήτευση όταν ο σαμουράι επιστρέφει και γεμάτος χαρά ανακοινώνει ότι πρόκειται να παντρευτεί μια άλλη γυναίκα και η οικογένεια του τον δέχτηκε πάλι πίσω.
Αργότερα ένας άλλος πελάτης ο Ryosuke εμφανίζεται και δείχνει την θλίψη και την απελπισία του και η Oshin ξαναερωτεύεται. Παράλληλα βλέπουμε την ιστορία της Kikuno ή οποία είναι θύμα ενός βίαιου άντρα που την εκμεταλλεύεται. Μια καταιγίδα κλαταφτάνει και καταστρέφει την περιοχή, οι κάτοικοι τρέχουν να σωθούν. Η Kikuno και η Oshin μένουν πίσω και στέκονται στη στέγη του σπιτιού καθώς όλα έχουν καλυφθεί από νερό. Ο Ryosuke επιστρέφει με μια βάρκα η οποία όμως δε χωράει και τους τρεις, έτσι αρχικά ο Ryosuke και η Oshin φεύγουν με τη βάρκα, αφήνοντας τη Kikuno στη στέγη να περιμένει. Η φωτογραφία και τα σκηνικά της ταινίας είναι πράγματι αριστουργηματικά. Κάποιες σκηνές, όπως εκείνη με τις δύο γυναίκες στη στέγη ή η σκηνή που η Oshin μαθαίνει ότι ο σαμουράι παντρεύεται, έχουν μια ευαισθησία και τρυφερότητα που δείχνουν συμπόνοια και εκτίμηση για γυναίκες που ζουν σε αντίξοες συνθήκες και παλεύουν σε μια ζωή που δεν είναι αυτή που είχαν ερωτευτεί.

Shepard

2007-09-09T10:21:00.001-07:00

Διάβασα το θεατρικό The God of Hell του Sam Shepard. Η Έμα και ο Φρανκ είναι ένα ζευγάρι που ζουν σε μια απομονωμένη αγροτική περιοχή στις μεσοδυτικές πολιτείες σε ένα αγρόκτημα. Ένας παλιός φίλος του Φρανκ ο Haynes τους ζητάει να μείνει για λίγο μαζί τους στο υπόγειο του σπιτιού καθώς κρύβεται ή προσπαθεί να ξεφύγει από κάτι. Στο αγρόκτημα καταφτάνει ένας μυστήριος άνδρας ο Welch, ο οποίος φαίνεται να εργάζεται για την κυβέρνηση ή κάποια μυστική υπηρεσία, και ο οποίος ψάχνει για τον Haynes. Ο Welch σκορπάει τον τρόμο στο όνομα του πατριωτισμού και προσπαθεί με εκβιασμούς και δόλο όχι μόνο να συλλάβει τον Haynes αλλά και να προσηλυτίσει (ή έστω τρομοκρατίσει και το ζευγάρι). Ο Haynes έχει μολυνθεί από ραδιενεργές ουσίες και μεταφέρει μαζί του αυτό το τοξικό φορτίο. Ο Shepard έγραψε αυτό το θεατρικό μετά τα γεγονότα της 11 Σεπτεμβρίου προφανώς προβληματισμένος από την προπαγάνδα και τις αποφάσεις που πάρθηκαν στο όνομα του πατριωτισμού. Ένα ήσυχο ειδυλιακό αγρόκτημα μετατρέπεται σε χώρο τρόμου και βασανιστηρίων.

Dare mo Shiranai

2007-08-31T20:03:00.001-07:00

Είδα το Dare mo Shiranai (Nobody Knows) σε σκηνοθεσία του Hirozaku Koreeda. Η ταινία βασίζεται σε ένα αληθινό γεγονός που συγκλόνισε το Τόκυο, όπου μια μητέρα είχε αφήσει τα ανήλικα παιδιά της σε ένα διαμέρισμα για πολλούς μήνες. Η ταινία δε προσπαθεί να καταγράψει τα γεγονότα αυτής της ιστορίας (και παρουσιάζει μια λιγότερο φρικτή κατάσταση σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα). Η ταινία έχει αργούς ρυθμούς και συχνά μοιάζει με ντοκιμαντέρ. Τα παιδιά είναι απίστευτα, διάβασα κάπου ότι ήταν η πρώτη φορά που δούλευαν ως ηθοποιοί. Τα γυρίσματα κράτησαν ένα χρόνο και ο σκηνοθέτης γύρισε τις σκηνές χρονολογικά ώστε βλέπουμε τα παιδιά αυτά να μεγαλώνουν και να αλλάζουν. Οι στιγμές που τα παιδιά τρώνε ή κοιμούνται ή παίζουν έχουν τόση τρυφερότητα και δείχνουν πτυχές της παιδικής ηλικίας που όλοι αναγνωρίζουν, παρ’όλο που στη προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια απίστευτη κατάσταση. Η γειτονιά, οι λεπτομέρειες στο διαμέρισμα, τα παιχνίδια, ο καιρός που αλλάζει παρουσιάζουν εικόνες που σε κάνουν να σκέφτεσαι, να μελαγχολείς, να θαυμάζεις το θάρρος και τη δύναμη των παιδιών αλλά και να απορείς με τη μητέρα που τα εγκατέλειψε. Μια πολύ όμορφη ταινία.

Haruki Murakami-Noruwei no Mori

2007-08-03T00:13:00.000-07:00

Διάβασα το Νορβηγικό δάσος του Χαρούκι Μουρακάμι (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ωκεανίδα). Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου ο Τόρου Βατανάμπε θυμάται τα νεανικά του χρόνια, τον πρώτο του έρωτα (τη Ναόκο, το κορίτσι του καλύτερου του φίλου), το περιστασιακό σεξ, την γνωριμία με μια συμφοιτήτρια, την Μιντόρι, την αναζήτηση της ευτυχίας και την απώλεια αγαπημένων προσώπων.
Το βιβλίο σε μεταφέρει στους δρόμους και στα σπίτια των ηρώων, συχνά νομίζεις ότι κάθεσαι ανάμεσα τους καθώς πίνουν τις μπύρες τους ή τρώνε, και νιώθεις τη θλίψη και τον πόνο τους. Οι ήρωες είναι απλοί, καθημερινοί αλλά και με πολύπλοκες πτυχές (και φυσικά υπαρξιακές αναζητήσεις). Κάποιες στιγμές, όπως όταν ο Βατανάμπε βρίσκεται στο νοσοκομείο και μιλάει στον ετοιμοθάνατο πατέρα της Μιντόρι, ή όταν επισκέπτεται τη Ναόκο στο ίδρυμα που βρίσκεται, μένουν στη μνήμη σου για καιρό αφού τελιώσεις το βιβλίο.
Ο Μουρακάμι θεωρελιται από τους πιο διαβασμένους σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς και έχει γράψει το Κουρδιστό πουλί, ένα βιβλίο που έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία (πρέπει να το διαβάσω!).

P.S. Ο τίτλος Norwegian Wood είναι από το ομώνυμο τραγούδι των Beatles, το οποίο τραγουδάει συχνά η Ρέικο, η φίλη της Ναόκο. Ιδού και οι στίχοι:

I once had a girl, or should I say, she once had me...
She showed me her room, isn't it good, norwegian wood?

She asked me to stay and she told me to sit anywhere,
So I looked around and I noticed there wasn't a chair.

I sat on a rug, biding my time, drinking her wine
We talked until two and then she said, "It's time for bed"

She told me she worked in the morning and started to laugh.
I told her I didn't and crawled off to sleep in the bath

And when I awoke, I was alone, this bird had flown
So I lit a fire, isn't it good, norwegian wood.

Late Spring-Early Summar

2007-02-02T12:52:00.000-08:00

Είδα δύο ταινίες του Yasujiro Ozu, το Late Spring και το Early Summer. O Yasujiro Ozu θεωρείται ένας από τους τέσσερις «γίγαντες» του Ιαπωνικού κινηματογράφου (οι άλλοι τρεις είναι ο Mikio Naruse, ο Akira Kurosawa και ο Kenji Mizoguchi).
Και οι δύο ταινίες με μάγεψαν.

Η πρώτη (Late Spring) συγκεκριμένα ήταν τόσο τρυφερή, απλή αλλά ουσιαστική. Αναφέρεται σε μια κοπέλα που αρνείται να παντρευτεί γιατί προτιμά να φροντίζει τον πατέρα της. Εκείνος της λέει ψέματα ότι σκοπεύει να ξαναπαντρευτεί για να την κάνει να δεχτεί μια πρόταση γάμου. Σε μια σκηνή η κοπέλα είναι ντυμένη νύφη με παραδοσιακή στολή και αποχωρίζεται τον πατέρα της και χωρίς εξάρσεις ή υπερβολές παρουσιάζει τη θλίψη. Η ταινία δείχνει αξίες, παραδόσεις και σχέσεις που σιγά σιγά χάνονται.

Και στο Early Summer το θέμα είναι μια οικογένεια που με τον γάμο της κοπέλας σκορπίζει. Η ταινία δείχνει την τρυφερότητα στις καθημερινές στιγμές, όταν η οικογένεια τρώει πρωινό ή ο πατέρας γυρνάει κουρασμένος από τη δουλειά. Είναι χαρακτηριστικό και στις δύο ταινίες ότι η πλοκή δεν είναι το επίκεντρο, όσο οι χαρακτήρες, οι συναντήσεις, οι σχέσεις. Και οι ταινίες σου αφήνουν μια μελαγχολία.
Και στις δύο ταινίες η πρωταγωνίστρια είναι η Setsuko Hara, για την οποία έχω να πω μόνο ότι είναι εκπληκτική. Πρόκειται για μια μεγάλη ηθοποιός της Ιαπωνίας, που την αποκαλούν και Eternal Virgiν.
Πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες της δεκαετίας του 50 και μετά στις αρχές της δεακετάις του 60 εξαφανίστηκε από τα καλλιτεχνικά, απομονώθηκε και από τότε ρνήθηκε να δώσει συνεντεύξεις ή να κάνει εμφανίσεις (μάλιστα διάβασα στο Ιντερνετ ότι πήγε σε μοναστήρι στην Kamakura). Setsuko I love you! :)

Notes on a Scandal

2007-01-10T20:09:00.000-08:00

Είδα απόψε το Notes on a Scandal με τις Judy Dench και Cate Blanchett. Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο της Zoë Heller και αναφέρεται στη σχέση δύο δασκάλων σε ένα σχολείο-η μία νέα παντρεμένη με δύο παιδιά που ξεκινάει ερωτική σχέση με έναν 15χρονο μαθητή της, και η άλλη μια πολύ μεγαλύτερης ηλικίας δασκάλα μόνη και αρκετά σατανική (είναι και η αφηγήτρια της ταινίας). Η Judy Dench στο ρόλο αυτό είναι μοναδική και η ταινία νομίζω πως δείχνει με επιτυχία ανθρώπους εγκλωβισμένους στα πάθη τους, στην πίκρα, την απογοήτευση αλλά και την ανάγκη να διατηρήσουν μια εικόνα "αξιοπρεπή" για τον έξω κόσμο. Η μουσική της ταινίας είναι του Philip Glass ο οποίος όπως και στο Hours ντύνει την ταινία με μουσική που γίνεται ένα έντονο και αναπόσπαστο κομάτι της αφήγησης. Πολύ καλές ερμηνείες, μου άρεσε πολύ! Βγήκα και πήρα ταξί (είχε χιονίσει και δεν ήθελα να περπατήσω στα γλυστερά πεζοδρόμια). Σε κάποια στιγμή στην ταινία η Judy Dench λέει στο μονόλογο της ότι πολλοί νομίζουν ότι καταλαβαίνουν την μοναξιά αλλά δε ξέρουν τίποτε, δε ξέρουν τι είναι να οργανώνεις όλη την ημέρα σου γύρω από την επίσκεψη στο καθαριστήριο ή την έλλειψη επαφής σε σημείο που ένα τυχαίο άγγιγμα στο γιατρό σου φέρνει ρίγη. Σκέφτηκα τα λόγια της καθώς έμπαινα στο διαμέρισμα μου (μόνος, αλλά ελπίζω όχι τόσο τρελαμένος όσο ο ρόλος της)....

Black Swan Green

2006-12-14T10:16:00.000-08:00

Μόλις τελείωσα το βιβλίο Black Swan Green του David Mitchell. Είχα διαβάσει το Ghostwritten του Mitchell παλαιότερα και μου είχε αρέσει πολύ. Στο Black Swan Green ο Mitchell περιγράφει 13 μήνες από τη ζωή ενός 13χρονου που μεγαλώνει σε μια μικρή κωμόπολη στη Βρετανία στις αρχές της δεκαετίας του 80. Ο 13χρονος είναι και ο αφηγητής του βιβλίου. Η ιστορία του έχει τρυφερότητα και φέρνει μια νοσταλγία για όσους από εμάς ήταν μικροί εκείνη τη δεκαετία (και με πρόχειρους υπολογισμούς εγώ θα πρέπει να είμαι σχεδόν συνομήλικος του ήρωα μια και γεννήθηκα το 72). Η ζωή του αγοριού έχει πέρα από τις ευχάριστες πτυχές και την σκοτεινή πλευρά της, τον εφιάλτη των άλλων παιδιών-βασανιστών στο σχολείο, την μοναξιά ενός ντροπαλού αγοριού που τραυλίζει, το διαζύγιο των γονιών του. Το βιβλίο αυτό μου άρεσε πάρα πολύ (και το χιούμορ του, και η τρυφερότητα αλλά και η απεικόνιση του τρόμου, της απελπισίας) και είναι από τα βιβλία που σκέφτεσαι τους ήρωες του και τις καταστάσεις του για πολύ καιρό μετά, αφ'ότου το ολοκληρώσεις.

The Fountain

2006-12-04T21:39:00.000-08:00

Είδα σήμερα το The Fountain του Darren Aronofsky.
Το μόνο έργο που είχα δει δικό του ήταν το Requiem for a Dream που με είχε συγκλονίσει. To Fountain λοιπόν είναι μια ταινία πολύ δυνατή, σίγουρα δε θα αρέσει σε πολλούς. Αν αφεθείς να σε ταξιδέψει η ταινία, πιστεύω ότι σου δημιουργεί έντονα συναισθήματα. Καταγράφει τον ανθρώπινο πόνο, την αναζήτηση της σωτηρίας, της αθανασίας. Η ταινία έχει έντονα στοιχεία συμβολισμού (το δέντρο της ζωής παίζει κυρίαρχο ρόλο στην πλοκή) και περικλείει τρεις ιστορίες/εποχές με τους ίδιους ηθοποιούς να υποδύονται το αρσενικό και το θηλυκό με τα ίδια ονόματα (Tomas, Tommy, Tom και Izabel/Izzi) που δημιουργούν ζωή και βιώνουν το χωρισμό, και τις έννοιες της θρησκείας, της επιστήμης και της μεταφυσικής να εμπλέκονται στην ανθρώπινη αναζήτηση για αιωνιότητα. Η μουσική είναι του Clint Mansell και είναι απλά εξαίσια. "Ντύνει" την ταινία μοναδικά. Η ταινία μού ξύπνησε πολλά συναισθήματα (νομίζω ότι όσοι έχουν χάσει κάποιον δικό τους θα αναγνωρίσουν στην ερμηνεία του Χιου Τζάκμαν τη γνώριμη απελπισία της απώλειας). Γύρισα σπίτι με τα πόδια και ευχαριστήθηκα τον νυχτερινό περίπατο μετά από την ταινία. Θα ήθελα να την ξαναδώ!

A Start

2006-12-01T23:29:00.000-08:00

Γύρισα πάλι σπίτι αργά και αμέσως άνοιξα την τηλεόραση για να ακουστούν φωνές και ομιλίες. Γιατί δε θες να βγάζεις τα ρούχα σου και τα παπούτσια σου και να φοράς τις πυτζάμες σου μέσα σε απόλυτη σιωπή- θα ήταν κάτι που θα σου υπενθύμιζε πόσο απελπιστικά μόνος είσαι.
Άνοιξα το ψυγείο, ετοίμασα κάτι να φάω και το πήρα μέσα στο υπνοδωμάτιο. Προσπάθησα να μη σκέφτομαι, να αποβλακωθώ με το φαγητό και την τηλεόραση. Και το κατάφερα ως ένα βαθμό. Όμως μετά το φαγητό άνοιξα το κομπιούτερ να γράψω στο μπλογκ και οι σκέψεις ξαναγύρισαν. Και οι επιθυμίες και η μελαγχολία. Καλό ξεκίνημα!